Het Volk God's, Menschenharten

•515

de nach, drie honde op 'r afgehist... Die hebbe d'r doodgebete... Ikke in galop op straat... Maar toe hebbc ze mijn wille verscheure!...

Weer sidderden de handjes en gilde angst in de groote oogen...

— Ze hebbe mijn beschuldigd van alles, juffrouw Bekkie... Maar ik hou me van alles constrantes...

Plots met hooge stem, sprak zij...

— De ouwers van uw verloofde, kan ik!...

Rebecca ontstelde.

— U moet na ze toegaan, kindje...

— Ken u die?...

— Ja, nou ken ik an ze!...... De man is goed, al

zucht ie erg ophede... En... en de vrouw is ook goed...

'n galante dame...... Ze doen hun hart wel voor u

ope... Dat heb me mijn niet te zegge, dat voel ik wel in me gevoel... Eén is d'r 'n vreeselijke verkwister... Ik zie in slech... wach... nee,... ik zie ze gezich niet... Me vader had 'n eige sjoele... Hebbe ze Snees gescholle... God heb ze ziel!... Hij had allegaar ver-rajers en valschaars om ze eige heen... Daarom zwerf ikke nou als 'n schurftige hond bij de straat... Maar God slaap mit ze hoof op mijn onbezoedelde peluw, om als ik in 't leve wist wat ik wou... Onnoembaar!...

Rebecca hunkerde naar nieuws van het Museumplein, maar Sara blééf in haar trance.

— De mensche, juffrouw, spele mit u en mit mijn duizend verrajerlijke streke... Geef u acht!... Maar als ze mijn wille verstrooie mit geld, blijf ik nog bedaard...... U mot 't zoontje Jochem van Sallie Blik

zien... Die ziet mijn al vóór ikke kom... Wat 'n stille engel... Die spreek mit God... alléénig...

Ineen zonken haar oogen heel diep weg...

— Mensche binne maar stof... mensche binne voor mijn maar poppetjes, geloof u?... Ze binne allemaal kwartjesvinders, afpersers... Ikke bin voor niks bang