Het Volk God's, Menschenharten

•514

en voorname óók studeere... Ja-ja-ja... ik zien 't... u mót gaan... u mot vooral gaan, naar die familie van uw beminde...

Rebecca kreet iets wilds.

— Ja, ik denk in me gedachte, as ik zoo mit u spreek,... al hou ik geen visite hier op 't huis... Ik heb over me rooje das gekeke... Och, de mensche wete niet waar 't hart van 'n mensch zit... Schrijve op 'n briefie doe ik niks,... niks,... juffrouw Bekkie... Mit zwart op wit kenne ze je zoo in 't rooje dorp storte, zóó an de galg brenge... Onnoembaar!... 't Leve is water en wind... Pas-u-op, we motte niet verdrinkeen niet wegwaaie, juffrouw Bekkie... Pas-u-op!... Hou u maar an mijn zwakte vast... hoor u?...

Haar zacht-waanzinnige waarzegsters-oogen straalden weer als blinde lichten. Zij keek nergens naar, maar zij ontwaarde!

— Ik dank an God, asdat ik mit verstand geboren

bin, al schelle ze mijn uit voor stapelmesjokkene......

Die roovers van me broers, mit geregelde messe, allemaal hebbe ze gevochte om één Friesch meisie mit

geld...... dochter van zooveel as 'n Staashoof...... de

grootste van Friesland...... De hangende hare zoo

d'rbij...... 'n gesjiewes!...... Ze hebbe stoele in tweeë

gesneje om dat meisie... Binne ze op één en 't zelfde meisie verliefd geworre... Stinge ze op 'n goeie morge tege mekaar, zóó... mit geregelde messe, allemaal!......

Een angstlicht schoot de groote oogen uit en Sara's kinderhandjes beefden...

— Maar geloof u maar an geen-één mensch, juffrouw Bekkie... Geloof u maar alleen an 't Opperweze en... en... an de luch en an de netuur... en an de beeste... de beeste... heelegaar... die liege nie... die binne rechvaardig!... Vroeger had ik 'n wonderkat.. Och, dat beesie heb zooveel om mijn geleje!... Ze is gevluch, mit mijn gevluch... Ze hebbe om één uur in