Het Volk God's, Menschenharten

•513

gezichtje bleef echter waanzinnig-opgewekt lachen, zacht, innemend, vol lieven deemoed en nederigheid.

— Ik heb alles bijgewoond, juffrouw Bekkie... me grauwe hare ook... As dié kon de spreke!... Comedie-spelen en bals van wel honderd gulde per avond... Maar 't hart blijft gewóón... Geef u an mijn maar 't zwaarste te doen... Moet ik kindere reinige van haarlie luize?... Mot ik dag en nacht wake bij een

zieke?...... Ik heb nog de krach van de jeugd, as 't

moet!... O, juffrouw Bekkie... ik zal sluipe, op me

teene sluipe, als uw vader gehollepe mot worre......

'n Hart van goud heb ie!... Wees u maar stil, God laat 'm gezond!... Mot 'r bloed van mijn getapt voor 'n zieke, voor 'n stervende?... Ik geef alles... alles wat ik heb... hoor u... Uit liefde voor God... Onnoembaar!... Want ik leef van de luch... van niks!... 't Menschehart blijft stokkedoof... al schrijft mijn de Koningin en ik an Haar!... Weet u, ik heb 'n zwager-in-'t-Letijns, die alle tale spreek... Die heb ikke ze schreeve mond terech gebracht... ja...aa... heelegaar terech!... Hij heb 'r net uit gezien as 'n vleermuis... heelemaal gekneus... Toe heb ik wel honderd zwarte vogels eers motte telle... ja-ja!... En mijn wou-ie 'n gouwe ketting kadoo geve, van een pond zwaarte... Maar ik neem niks uit de hand an van pesjiënte... geen goud, geen zilver!...

Rebecca voelde nu, dat de goede engel in teederste zinsverbijstering alles dooreenhaspelde. Maar dat zij met offerende daden gereed stond. Sara eischte geen cent, geen eten, geen drinken. Zij leefde van de lucht,

de natuur!...... Zoo wilde zij Rebecca ook van

dienst zijn.

— Nou heb ik me hart 'n beetje opegebroke voor u, juffrouw Bekkie, weet u?... De stem van Onze-

Lieve-Heer breekt wel cedere...... staat d'r doch ge-

schreve? Ziet u... Je mot de menschen haarlie name

Menschen harten.