Het Volk God's, Menschenharten

•512

als u... II bint zoo edel in uw oog. U heb nog uwes waas... Begrijp u?... Ik zeg 't niet daarom, ziet u?... Om te vleie!... Noch voor spijs en voor drank!... God brandt me tong af, als ik niet de zuivere waarheid speel... Onnoembaar, juffrouw Bekkie!

Rebecca bleef geboeid door de wonderlijke stem en de aangrijpend-vreemde dingen die ze zei, tusschen den zachten waanzin van haar droef-toespelende, ontroerende en omgekantelde woorden door. Juist ongeletterde Rebecca voelde ze intuïtief, als reactie op gemeene behandeling, als een brok levenssmart, dat niet aanklagen wilde, en alle verdriet en angst in eigen hart stil verbrijzelde. Rebecca wist hoe oneindig-deemoedig en goed Saartje Kroon was en hoe rein zij leefde. Toch voelde Rebecca zich nu wel erg teleurgesteld. Want Saartje ging maar steeds niet op haar smeeklijk verzoek in... wat zij doén zou met de Rozen-heims.

Weer begon Saartje onverstoorbaar, met morsig, oud wijsvingertje waarschuwend naar de hoogte gestoken:

— Verleje week komt nog 'n dame, 'n heele hooge, verhevene dame na me toe...

— Een hóóge dame?...

— Jazeker!... Ze wist wel, alsdat ik geschreve heb an de Koningin... Ze denke allegaar... Saartje Kroon is geplunderd... is maar 'n doodgewone waarzegster, 'n halve bedelaarster... Maar alles verschrijnt mijn in me slaap... Niemand kan an Saartje Kroon verschralke... bestaat niet!... Ik hoor en ik zie alles in me droom. De goeie God heb me alles ingeschrape...

Enne...... enne vergeet u niet, juffrouw Bekkie......

't gróótste is an me vastgekletterd gewees!...

De oogen glansden nu als klaar goud. Sara hief zich trots in de lendenen op, maar schrompelde snel saam door scheuten schouderjicht. Haar gerimpeld-geel