Het Volk God's, Menschenharten

IV.

511

Juffrouw Kroon sloot strak de branddiepe oogen. Langzaam opende zij deze weer. Er wrong een zweem van kaakkramp om den ouden mond. Toen omhulde zij Rebecca met haar teedersten blik, zoo goedaardig, zoo zacht en ontroerd, dat die zelve tranen moest wegwerken. Sara's zielsinnig kijken bracht Rebecca innerlijke rust, al sprak ze orakeltaal... Traag ontspanden de lippen zich...

— We zitte allemaal in de comedie, juffrouw Bekkie, allemaal!... Zoo we zitte en zoo we staan!... 't Heb wel honderdduizend bedrijve, kindje... onnoembaar!... Iedere dag is 'n nieuw bedrijf, dat denk ikke maar in gedachte... 'n Mensch mot niet in de wildernis scherme mit ze woorde... Dat is as 'n ziekte... Onze Lieve Heer legt ze op je tong... Ze hebbe me eens gezegd, dat ik genezing breng mit me enkele asem... D'r geschiedt kwaad, om 't goeie d'r óp te late komme... 't Speeksel van 'n mensch is gif of rein... Onnoembaar is dat allemaal!... Wie ken achter 'n spiegel zien?... Pas u op... als ik geen zwaarte in 't hoof voel, ken ik 't... Dan zien ik alles zoo helder als in en achter 'n spiegel... Dan hoor ik als maar wieke... wieke... geklapper en nog ereis geklapper... Dan zien ik an één zwarte vogel... twéé zwarte vogels, drie, vier... als wiekgeklap, ziet u?... Maar dan sluit ik me ooge...

Sara deed het. Zij zat roereloos, het gele, door-schijnend-magere gelaat stram, de bloemen in de

dunne haarslierten...... Eindelijk ontspande zich de

afgrijselijke strakheid weer in een zalig-zacht en be-minlijk glimlachje...

— Weet u, ik bin 'n ouwe vrouw... We binne toch van ééne gestalte, juffrouw Bekkie!... U zoo mooi en ikke zoo leelijk... 'n Vrouw mot trekke naar 'n vrouw