Het Volk God's, Menschenharten

•510

bloot... de gevaarlijke klippe... Zoo ü de Munttore ziet, zoo zien ikke nou dat... begrijp u?... Ik zeg alleen wat ik zie... dat rood, ziet u?... Ik spreek en speel de zuivere waarheid... Onnoembaar!... Zoo denk ik

in me gedachte, voor mijn is geld nül...... Alles is

woekerzonde...

Saartje sloot weer stil-plechtig de oogen...

— Wat doet u toch, juffrouw Sara?

— Stil kind, stil effetjes... ik wil zien... wat daar...

daar gebeurt...... Had ik maar 'n paar hare van ze

hoof hier...

Rebecca beefde. Zij had Sara Kroon toch niet willen raadplegen als waarzegster! Zij wou alleen maar weten wat zij doen zou...

Saartje gebaarde plechtig met de kind-kleine rechterhand, waarvan zij drie vingers uitstrekte en onge-wild-geheimzinnig, pink tegen duim sloot...

— Stil, juffrouw Bekkie...... Wij soort mensche

hebbe geen maag voor groene erwte mit spek......

Paasch is al lang om... Nou moet ikke deur nevele heendringe... Alles legt zoo zwaar op me, as ik asem haal!... As ik zéllevers zie, ken ik eers an u raaje!... Soms wor ik wel gedwonge de verslete kant van de wereld te bekijke... as... as ik al an 'n 's morreges vroeg 'n voddebaas ״vodde... vódde" hoor roepe... Alles is stof en alles gaat na stof toe... begrijp u?...

Saartje, in half-waanzinnige oogenglans-straling, lichtte waarschuwend den enkelen wijsvinger op en sprak op zacht-verbijsterden sprookjestoon:

— Ik bin altijd zeilevers erbij... Ik voel de hand van God bove me hoof...