Het Volk God's, Menschenharten

•509

juffrouw Bekkie... niks, niks!... Ziet u an die vuur-rooje das op mijn blousie?...

Rebecca knikte schuw.

— Dat is de wil van Onze Lieve Heer, tegoejem!...

Door als hierop te ture, zie ik alles wat er gebeure

gaant mit de mensche... mit alle mensche hoor u?... O, verschrik u niet... ik bin geen heks en geen waarzegster, begrijp u... Al mot ik wel ereis voor 'n paar

kwartjes fantesteere...... Ik heb toch zellevers de

mensche an bankbiljette geholpe...

Haar oogen spalkten wijd nu. Een morsig vingertje lei ze op de bloedarmoedige lippen en haar stem fluisterde, in ontzagwekkend gesis, iets van haar ge-dachtenmacht uit. Want zij biechtte een groot geheim. Ineen leefde haar stem weer op:

— Bij de hééle, hééle rijke zeivers...... Ik heb

mensche, schratrijke mensche, die in juweele doen... an handel geholpe, hoor u?... Die vroeger mit pakkies lint hebbe gezworve langs de straat! Ik heb ze an tortuine gehollepe... Ze hebbe me 'n trap op me hart

gegeve as dank, ziet u?...... Maar van zieke....... wil

ik nooit 'n cent... al bidde en smeeke ze me om belooning an te neme...... Onnoembaar is dat!......

Saartje staarde.

— Nee, ik vergeet an u niet, juffrouw Bekkie... Onnoembaar!... Ik denk als an uw zituwasie, wat u an mijn heb toevertrouwd... Ik wil zien... stil u effe... ik wil geweldloos zien wie uw Uriël is... Of ie óók an de Rechtbank komt, as ze broer...

Rebecca verschrikt:

— Hoe weet u?...

— Stil kind, dat hebbe de bure me verteld.

— Reintje?...

— Ja, maar die is wild... die verbrandt nog ereis in Sarezani... die heb geen wervels... Ik fantestéér niks!... God leit voor mijn ooge de verborgene dinge

Tegoejem: ten goede.