Het Volk God's, Menschenharten

•508

op het bijna kaal-geruide hoofd stak, onder het zacht-waanzinnige spreken.

— Dat is nou mijn bruidsversiering, juffrouw Bekkie...

Zij zuchtte en kromde zich voorover van rheumatische pijn. Haar oude mond ontspande zich weer uit de tetanus-verstijving.

— Eens, ziet u... had ik me hare as... as... Azze-poes... Nou doen ik blomme op me bijna kale hoof... maar niet uit opschrik!... Ik denk an me mooie hare as... as meisie... toe Moos van de Baangrach...

Plots begonnen in haar geweldige oogen, groote tranen te blinken. Zij staarde, staarde en zweeg. Een poosje later glimlachte zij weer aanbiddelijk-zacht en vergevingsgezind.

— Kom... kom... al is 'n straat nog zoo lang... d'r

is toch altijd 'n einde an!...... Zal je zien, juffrouw

Bekkie, hoe ze zich voor me neerkniele... Onnoembaar! Dat zal ééns gebeure... Maar dan is 't niet voor

mijn persoontje, begrijp u goed? Hoor u?...... Want

ikke ken me zeivers nie eens geneze van me eige kromme rimmetiek...

Teedere, vrome waanzin gloeide haar oogen uit.

Rebecca staarde onthutst en stamelde, een beetje angstig.

— Juffrouw Bekkie, denk niet asdat ik gekrenk bin in me harses... Eéns zalle alle mensche me vergiffenis vrage... Want och, och, ze hebbe mijn zoo beleedigd en zoo mishandeld!...

Onthutster bekeek Rebecca het oud-verrimpelde en uitgemergelde gezichtje van Saartje Kroon. Smartelijker verwrong haar mond onder een jichtscheut.

— Ja, weet u... niet om mijn, maar om 't Opperwezen, verstaat u dat?... Een mensch is niks... Ik spreek de zuivere waarheid!...... 'n Mensch is niks,