Het Volk God's, Menschenharten

•507

goudbruine oogen. Zij sprak, alsof zij heel zacht declameerde en tegelijk luisterde naar het, heel uit de verte, tikken van een horloge... In het leven was voor haar veel tooneel. Zij vergeleek alles met tooneel, bedrijven en tafreelen. Voor haar kinderlijk-reine, maar verkommerde en smoezelige fantasie, was het tooneel werkelijker dan al het bestaande in het dagelijksch gebeuren. Deze vliering-Donna-Quiehotta ademde in een toover van romantisch droomleven, door niets te storen of te verbreken, wijl niets buiten eigen voorstellingen en ,,bedrijven" haar raakte of roerde. Zij was maagd gebleven en zalig-gelukkig met haar meisjes-reinheid. Doch gansch anders dan de zelfgenoegzame, ijdele maagd Truddie Hereira; verteerd van roddelwoede; met de heesche hartstochten van een hysterica.

— Zeg u mijn maar, juffrouw Bekkie,... smeekte haar lieve, zachte stem,... gerus, wat ikke voor u doen

ken...... al ken 'n mensch geen pijp en geen sigaar

tegelijk rooke...

Rebecca staarde.

— Och, u bint zoo mooi... Uw oogen binne zoo rein... U heb nog uwes dauw óm u!... Voor u dóen ik alles... AI benne ze nog zoo klein, me hande... als ik wil, binne ze van ijzer !en staal!

— Maar u hebt 't zelf zoo...

Bekkie brak geschrikt af.

— Zeg u 't maar!

Sara's oogen straalden weer.

— Zeg u 't maar... zoo arm... Ja, ik leef van niks, ik leef van de luch... Ik heb geen honger, ik heb geen durs!... God laaft mijn!... Zoolang ik leef, lééf ik!

Rebecca voelde zich in Sara's groote, onnatuurlijk-glanzende oogen als opgezogen, en angstig-verdwaasd leken de gele bloemen, die Sara zichzelf in de haren,