Het Volk God's, Menschenharten

•506

óverdeernis. Alleen sprak zij alles van haar eigen leven egocentrisch uit en mengde zij vreemdsoortige relazen van haar vroegere door haar huidige onzienlijke droomen heen. Dan staarde Rebecca als tegen een zwaar donker; begreep zij er plots niets van. En toch besefte zij, dat er op eenigerlei wijze inhoud en saam-hang bestond in Sara's uitingen. Sara begon te vertellen, dat als zij stierf, haar ziel zou uitgaan. Zij sprak soms wonderlijk-hoogdravend, met bevend pathos, en toch trilde een zuiver-menschelijke stem in haar be-wogene woorden. Dien hoogdravenden trant had Sara Kroon zoo uit haar verward binnenste veroverd; kon zij zich niet meer van scheiden. Het was diepste natuur in haar geworden. Geen hoogmoed, maar een zonderling spel van zelfgevonden verhevenheid, goedheid, uit zachtaardige paranoia geboren. Zij wist niets van haar eigen helderziendheid. Zij legde maar zelden handen op. Een enkel keer verrichtte Sara magnetische streken over het lichaam van patiënten. Sara sprak soms alsof zij insliep, dan plots ontwaakte en dan weer droomrig voortdoezelde. Zij gaf raad, zonder zich rechtstreeks van een genees-instinct bewust te zijn. Sara zag het leven als een blind-schitterenden caleidoscoop, als een chaotisch landschap van vlammende toevallen en gebeurtenissen, grillig romantisch van vorm en kleur, wonderlijk uiteenvallend en even wonderlijk weer saamstortend.

— Als ikke sterf, juffrouw Bekkie... zal me ziel uiten ingaan...

Rebecca luisterde altijd gedwee, ook naar wat zij heelemaal niet verstond uit den mond van dit onbe-wust-heilig en onzelfzuchtig menschje.

— Vergeet u als niet, juffrouw Bekkie,... er binne

zéstig nummers van sterfbedde...... begrijp u?......

Hoor u?...

Een heerlijke glans ontstraalde Saartje's groote,