Het Volk God's, Menschenharten

•505

Zelfs Truddie vergat te roddelen, in haar bijzijn. Omdat tante Truddie, bijgeloovig en bang-als-de~dood was voor Sara's voorspellingen, voor haar angstig-schuw gemompel; en het bangst wel, voor de groote, stralende oogen die bronnendiep, al haar droomen uitbrachten. Omdat zij huiverde voor de zachtzinnige malloot, zoodra Saartje zinspelend begon te vertellen, dat zij net als Ezechiel haar ״lokkies" had afgeschoren en in het vuur gegooid. En dat zij veel op kerkhoven slenterde, als de avond viel. Daar was Sara dol op!... Truddie huiverde en staarde.

Rebecca bezocht Sara, zonder er Uriël een woord van te reppen. Want die hield niet van die soort dwaze „somnambulerij".

Rebecca had Saartje Kroon, in rustige uren, alles verteld. Van haar vader, van Igmaniz, van de Rozen-heims, van Uriël. Van Saar wou Rebecca weten, of zij gaan moest naar de ouders van Uriël en wat met vader Josua zou gebeuren zoo zij ging. Zij kon het thuis niet meer harden... Uriël werd al zenuwachtiger, opgejaagder, wijl zij steeds het bezoek aan het Museumplein uitstelde. Nu weer tot het eind van den zomer. Den dag waarop zij wilde besluiten, hoorde Rebecca juist dat Lindbergh's zoontje als halfvergaan lijkje was teruggevonden... Zij dacht door den grond te zinken. Zij smoorde een gil, sidderde en zweeg; zweeg heel lang. Over dat ontzettende kon zij geen woord uitbrengen... Eenige weken lang durfde Uriël niet meer van het Museumplein te reppen. Maar ééns moest zij toch beslissen...

Saartje, op haar afgrijselijk-vaal vliering-woninkje tusschen verbijsterenden, viezen rommel: beschimmelde schoenen, ranzige stukken mat, versleten, uitgerafelde japonnen en blouses, op grond en in bedstee, schonk Rebecca raad met haar wonderzachte stem, zonder een klankje van valsche zalving of ziekelijke