Het Volk God's, Menschenharten

•504

hielp als hulpnaaister. Zij gaf adviezement bij ziekte, maar hiervoor wou zij nooit één rooien duit. Zij weigerde met hardnekkige kracht, al wat men haar in de hand wilde stoppen.

Rebecca zag in Sara's blik, — het kromgetrokken schepseltje was alléén oog, — een teederen glans van overgave en geloof. De schitterklare, groote oogappels zwommen als een pit op olie. Alles wat ze zei was zoet, half in-zichzelf-gekeerd gesmonsel of hoog-Kanaansch. Maar kaartlegster-abracadabra of banale waarzegsters-taal gebruikte zij niet... Het kwam al uit haar ondoorgrondelijk-zelve. Rebecca verstond Sara's door een warrend, geëxtasieerd of stil gepraat. Met dit mensch kon zij heel vertrouwelijk, urenlang saamzijn. Er lei een vreemde hoogheidsglans over haar geel, mager en vuil gezicht. En nu en dan smukte zij het schrale, grauwe hoofdhaar op met bloemetjes. Soms scheen het ook Rebecca, alsof het niet heelemaal pluis was in dat teedere, oude kopje met de beangstigend-glanzende en groote oogen erin. Maar dan beschaamd, bemerkte Rebecca hoe in-goed Sara was en dat zij elles offeren kon voor een ander; vriend of vijand...

Zij sprak nooit kwaad, werd nooit driftig. Haar vuil gezichtje glinsterde, wanneer zij een zieke door haar wakend ״droomen" kon bijstaan met raad. Zij maakte gezond. Zij kuchte als een borstlijderes en zei dan zacht, wel tienmaal achtereen:

— Jeruzalem bloeit op reine aarde...

Zoo argeloos prees zij de geneesmiddelen, dat de patiënten zelfs haar uitlachten, al genazen zij. Altijd echter bleef Sara halsstarrig, geringste belooning en geld weigeren. Dat onbaatzuchtige, zonder aanstellerij, bracht diep ontzag. Haar bevende, lieve stem zong schier, ook wanneer zij hypomanisch herhaalde: — Onze Koningin... God laat haar gezond,... blijft voor eeuwig!