Het Volk God's, Menschenharten

VEERTIENDE HOOFDSTUK. I.

Op een vlierinkje, boven juffrouw Barzelaai, was sedert het Chanoeka-feest een wonderlijk menschje komen wonen: de vijfenzestigjarige, kleine Saartje Kroon, kromgewrongen van rheumatiek en doorzichtig mager. Haar huid rimpelde geelachtig over gezicht, hals en meisjes-fijne handjes. Haar oude mond, half-tandenloos, verstijfde soms met een tetanusboogje... Maar de geweldige, groote oogen carbonkelden onder het smalle, heel lage, zwaar-ingeplooide voorhoofd.

Rebecca sprak wel met haar en zij werd door Saartje's zachte en diepe goedheid altijd opnieuw be» tooverd. Alle buurtjes mompelden of kreten, dat Saartje Kroon een malle oude heks en stapelgek was, al bracht zij bij zieken weieens, door wonderkuren, genezingen tot stand. Maar Rebecca hoorde ónder deernisvolle, fantastische woorden van het groot-oogige, uitgemergelde vrouwtje, een ontróerenden, tragischen levensklank.

Zij had Sallie Blik genezen van maagkramp en bloedingen. Zij had zijn zoontje, het wonderviolistje, zoo lang en vreemd aangekeken, dat hij het zenuw-trillen van zijn oogharen heelemaal voelde verstillen. Zij had Lewie Spreeuw van sproeten verlost. En zelfs den godloochenaar-spotter Nagel uit de Snoekjessteeg afgeholpen van een vreeselijken hik. Ook Rebecca, in haar griepkoorts, kon zij door aanraking en be-streeling, wat verlichting brengen.

Om een beetje kost bijeen te scharrelen, deed Sara van alles. Zij paste op bij jelodim. Zij kreeg van een ieder de sleutels om te dweilen, te schrobben. Zij

Jelodim: kinderen.