Het Volk God's, Menschenharten

•502

dadelijk weg en zwierf op straat als een zinsverbijsterd bedelaar, tot de ,,doerak" vertrokken was.

De heele familie keerde zich tegen den woestaard Sem en zijn rauwbekkig liefje; bestookte hem, opge-zwiept door Bram's woorden. Maar Sem klotste en schuimde over alle gezanik en koffieklets heen; vloekte en tierde terug... Al was zij niet van de jidde-gilde, ze zou blijven!

— Je mintiëndree!...

Wérkelijk bevreesd bleef hij alleen voor Bram, in wiens oogen, met hun fijne wemeling van grijsgouden en blauwgroene tinten, een moorddadig licht bleef flakkeren, dat hem verstijfde en dat hij duchtte...

Zoodra Bram er niet was, krenkte hij „bezienens-waardigheid" om haar eigen sluwe ,,hoerenstreken" en haar sluikschen omgang met ,,neeft" Uriël.

— Nöjanönee... die wil mijn leere hoe-as ik me te gedrage heb... as... as ze zeivers uitgezwalkt is met d'r vrijer... noh!... Die neemp de kans waar as... as de hond slaapt!...

Baldadig en dol sloeg hij de vuisten op tafel. Dan vrat schrik en ontzetting Josua uit. Zijn Bekkie... zijn kindje, wat voor „streken"?... Wat zei die rauwe Esau daar voor ijselijke dingen? Van het braafste kind van de wereld!... Wat?... Wat?...

Josua gilde gesmoord, beet zich in de vuist. Maar hoe kon hij haar... haar nou verdedigen?

— Schande, schande!... kreunde hij.

Rebecca smakte in afgrijzen het keukendeurtje dicht en liet, zonder één letter antwoord, gelen Sem Bullebak beleedigend uitrazen.

Kwam Bram óp, dan koos ijzerbreker Sem ontsteld-snel het hazenpad.

Maar het was een hel in huis geworden; door haar, door Uriël, door Bullebak... door vader zélf!