Het Volk God's, Menschenharten

•501

Reintje van éénhoog had van Bram's uitdaging gehoord. Zij was dol-uitgelaten om zijn kouden durf en zij liet advocaat Leo gesjochten in den steek. Den heelen avond bleef zij met Bram knus saam zitten keuvelen, stoeien of hem aanhalen, zonder Josua ermee te ergeren. Zij vond Bram met zijn mooi-Joodsch snuit een dapperen goosen, die den leelijken aap Sem, met zijn zaagselachtigen kop, eindelijk een peuk had gegeven waar hij van plofte.

Tante Truddie wilde eerst, in volle breedte en branie, Reintje weigeren. Maar Rebecca en Bram verdrongen haar gezag. Vooral Bram liet zich gelden, met dezelfde schijn-bedwongen, ijzingwekkende, koud-giftige opgewondenheid, waarmee hij ook Sem te lijf was gegaan.

Tante Truddie beende snel weg, als een geschrikt muisje... Weerloos verkromp ze onder die kracht.

— Verschrikkelijk... die jonge, zóó gezond, zoo inééne mesjokke!...

Den volgenden dag was er weer herrie tusschen de broers. Bram bleef in koppige onverzettelijkheid, op denzelfden ijzigen dreigtoon. Sem uitschimpen. Josua werd er kil van. Wat was er toch met dien zwakkeling gebeurd? Het warrelde in zijn arm, mijmerend hoofd.

Dat was nu de toegeeflijke en bloohartige jongste......

Hereira sidderde voor de afgrijselijkheid van broersgevechten. De rechte soort!... Hij smeekte Bram te zwijgen. Sjemabenie... gloeiend prikkeldraad! Hij zou het besterven. Maar ook Rebecca bracht Sem aan het ״verstand", dat hij zijn meisje vooreerst niet meer moest bóven brengen. Het was té tartend, te walgelijk en te opwindend voor vader. Van zulk een plomp, oneerbiedig, scheldend en schreeuwend ordinair stuk vrouwmensch, die er alles zoo meedoogenloos uitbraakte, had niemand hier terug. Vader vluchtte