Het Volk God's, Menschenharten

•500

— Je zal me nie echtbreke... ga dan maar lievers mit 't achste gebod onder zeil...

Eerst nü voelde Jaap, dat zoo-iets voor vader onduldbaar werd.

Moos grinnikte om haar gijn, terwijl zijn zwarte oogen wreed-hol loenschten, als lichtende gaten. Zijn ,,verstand stond stil" bij zoo een gotspe. Dat was Joden- en Christen-streek door malkander.

— Fideel!

Alleen Bram, de opinielooze, had zich plots met wilde kracht en toch in kille kalmte, verzet tegen Sem Bullebak's gedrag. Ineen ontvlamde hij giftig:

— As je 't hart heb, jij mestvlieg, om weer mit je toegetakelde, smerige sloerie... om vader hier in ze eige woning te brutaleseere en... en te late beleedige,

hoor je...... dan steek ik je ijskoud 'n mes door je

ribbe!...

Bram, de toegeeflijke, de eeuwig-meegesleepte, de zwakkeling, met een ader van Josua's zachtzinnigheid, had zóó hooghartig en dreigend den volgenden morgen gesproken tot vunzigen ijzervreter Sem, dat Josua van smartelijke vreugde jubelde, om de verdediging van zijn jongsten zoon tegen het zinnelooze gegrinnik van Moos en het vloekhoonen van Sem in. Dat was weer een gróóte trek in dien jongen...

Bullebak, ontsteld, week in schrik achteruit, bij zijn broers vreeselijken toorn. Zoo gesmoord-wild had hij dien sloomen knul nog nooit gezien.

Gitzwart-gekuifde Bram, in zenuwdrift, met vreemd-wreeden lach, zag nu de grenzen van zijn eigen bezetene koenheid niet meer. Zijn regenboog-glanzige oogen schenen kleur-schietende sterretjes van overspanning. Marmerig-blauw trok zijn fijn gezicht weg. Pijn brandde in hem. Zijn oneigenlijke, sterke stem klonk nu als een gedempte paardenhoefslag: krachtgeluid, dat verzonk in mulle stilte...

Gotspe: brutaliteit.