Het Volk God's, Menschenharten

•499

brengen op tweeden Paasch-avond. Wrang schertste Sem:

— Nou heb ik ereis teminste óók 'n vrouw; ze is betoeg... ze heb huize... nog wel...

— Mit huize?... vroeg oom Salomon gebluft, de bakkebaardjes vast.

— Zekers,... maar 't binne maar wérkhuize!...

Bullebak jammerde, vloekte den heelen tijd over de

crisis en nog eens de crisis, en dat hij een inkooppakhuis voor lompen en metalen begon...... Zóó als

nou, stierf je staande van honger met een hoedje op...

— Of doen jij 'n bod, vader... op Israël's Hoeder?... Hij heb jou verlos... verlos jij nou hém!... Addesjim, 'n parade!... Ik slaaf, jij slaaf, hij slaaf, wuilie allemaal slave uit Egypte!...

Zijn geliefde brulde.

Josua durfde geen nijpenden mond meer opendoen. Een vreemde beanstigdheid zoog hem het gehemelte droog. Hij rilde in koud zweet. De terugstootende sjikse van Sem, met trillend-schelle stem kreet, gierde, spotte, stampte en lachte om al het dik-malle Joden-gedoe en spoog de suikerzoete Paaschkransjes uit!

— Niet te vrete, dat goed... bah!

Sem hekelde met al schreeuweriger pret, om haar liederlijk gedoe...

— Attesim... bootste zij Jiddisch na.

— Spreek de Eeuwige ze naam nie ijdel uit!

Zij sloeg zich op de vette drildijen.

— Verzuip je in de Ouwe Schrans, hei-je de ruimte! Wacht, ik zal je nachtlaajene leere!...

Jaap vond die razernij gemeen van Sem en van de ״dame", die haar woorden als stinkend kabeltouw ineenstrengelde...

— Ik lach me darme méé... ik ga van je af, vóór we trouwe!... had zij hem toegegierd.

Wrang spotte Sem door:

Betoeg: rijk. — Sjikse: Christin. — Nachtlaajene: het nacht, gebed zeggen.