Het Volk God's, Menschenharten

•498

Jaap, zoo van zijn Jazzband, spotte: • —■ Adderoï... die beginne 't concert mit de pauze!...

Sem, nu en dan boven, spotte met duivelsch behagen... De tien plagen, dat was een kolfje naar zijn hand. Itsek van de Sluis,... Dam... Ze vrouw... Tsefardeang... Sallie Blik,... Kinim!... Wacht, zuinig. Nou had ie nog zeven vloeken over... Sem schonk, met nadruk: de pest en de sterfte in de eerstgeborenen... aan al zijn vijanden!

Josua rilde en zweeg. Beklemmend-stil bleef het. Ach ja,... Bekkie deed haar plicht. Zag hij wel... Maar zij bleef zoo stotterend-tweeslachtig, zoo slof in haar doen. Soms zelfs scheen zij ongevoelig voor Josua's lichaamspijn en erg onstandvastig in besluiten. Was hij dan zóó een haspelende botterik voor haar geworden?

De twee Sederavonden had Rebecca de oude liederen meegezongen. En ook haar had ontzetting gegrepen, bij de krankzinnige hoon-uitbarstingen van Sem's meisje toén! Jazeker,... Rebecca had meegedaan en zij dwarsboomde, in ritueele plichten, Josua nooit. Maar, maar... zij zocht niet meer het licht van zijn oogen en hij durfde haar amper aankijken...

Josua bemerkte van zichzelf, dat hij vaak heelemaal niet eens meer op het klokkenspel van den toren lette.

Salomon, Sak, Truddie, de vrouwen, mannen en kinderen, — Paasch-schorremorrie, tjomp ze in de Rooje Zee,... schold wreede Sem, — ach, zij hadden ook hun best gedaan! Maar wat eenmaal dood was kón niet meer opleven.

Josua dacht aan Rebbe Herschel en Igmaniz. Hij kreeg geen antwoord van eigen hart. Zijn naïef geloof kreeg schok op schok. Ontzettend kwelde hem Sem dag aan dag, met zijn christen ,,vrouw", die de jongen na de Hagadah, nog heel laat, had gewaagd mee te

Dam: bloed, — Tsefardeang: kikvorschen. — Kinim: ongedierte.