Het Volk God's, Menschenharten

•497

je zik voor!... Maar toch had God 'm gebensjt, om as ie nooit wis wat mórre was... Toe heb ik begrepe, Jozewa... dié man, doodstervendstraatarm,... nog veels armer as jij en ikke... die man lééft van binne en van buite... Die heb vrede in ze-eige en vrede mit God en mit alles... En niet betaald en niet belóónd!...

— Gottegottegot,... kermde zacht-zuchtend Josua, met starend ontzag... Wat je zegt?...

— Nóh!... Ik heb zoo me-eige ideeje, Jozèwa... Heb ik gedoch... dat is geen óets... die man lééf pas!... Die heb iets in ze-eige, dat nie te krijge en nie te koope is... Wat 'n doffie!... As ik nou teugeswoordig an 's morreges op de mart sta, in de winterkou, tot an 's avonds, as 't groote lich uitgaant, en ik draai me

schaure, me lappies en kantjes om-en-om...... en ik

slurrep me heete bakkie zweet mit verkleumde jatte,... nou, dan denk ik maar an Bruine Barend...... doodstervendstraatarm en viér... zegge viér blinde in huis, en nóg lache, en nóg vroolijk!...

Josua staarde...

— Soms stong ie geregeld nog te zinge onder 't vente... ikke koop me oud roes in Perijs, Perijs, Perijs, die groote stad... sekaug!... Van Bruine Barend heb

ik afgekeke!...... Me vrouw dood...... me kind in 't

mesjokaam... Eers heb ik gerild en gebeef... Maar toe heb ik Onze Lieve Heer ze gezich gezien... om te sterreve!... Godallemachtig wat heb ik 't toe benauwd gekrege!... God's wil is Gods weg!... En ik docht an Bruine Barend...

Josua bleef turen naar de Zuidertorenspits, toen Elie Perenbul al lang, lang weg was...

V.

Zóó doodsch als in dit jaar, was het heerlijke Paaschfeest nooit langs hem en Rebecca heengegaan.

Gebensjt: gezegend. — Doffie: bof, geluk. — Mesjokaam; gekkenhuis. — Schaure: handelswaar.

Men sehen li arten.