Het Volk God's, Menschenharten

•494

Zij zag vaal-bleek, afgemat, vermagerd, met zwartblauwe wallen onder de oogen. Het bibberende kaarsenvlammetje, dat goedertierene, engelzachte schijnsel, bespeurde hij er niet meer in...

Josua begreep Rebecca's gedrag al minder. Alles in haar bleef zoo gesloten, stug, gemelijk, al tastte hij telkens dieper en brandender met de vingertoppen, naar den oorsprong van haar kwijnverdriet. Maar toch wist Josua, als een zwichtelooze zekerheid, — hij was niet heelemaal smaldoek, niet in alles Nar-van-de-Munt, — dat Rebecca zónder zijn volle toestemming zich toch niet zou verloven met... met... met dien barbaarschen Uriël; al bleek zij door niets, al evenmin door zijn folterend hartzeer, van dien Rozenheim te scheiden...

Maar nimmer zou hij, Josua, het Opperwezen en zichzelf ontrouw worden; zichzelf confiskeeren of iets van zijn eed terugdringen, om Rebecca te behouden. Het zou erger dan schandelijk zijn, zulk gedrag. Hij kon veinzen noch bemantelen, in dit geval. Neen, neen, nooit zou hij toestemming geven tot zulk een verbintenis van nicht en neef. Hij kreeg liever eenzame opsluiting of gooide zich onder de verwelvingen van de Markenbrug... Maar was het dan niet een bloedeigen broerskind van zijn Judith?... Zoo raasden en tierden Jaap en Bram, tante Truddie en oom Salomon tegen hem in.

Die broer Jozewa, met zijn trommelmarsch, joeg een

ieder uit het gelid. Stel je voor...... een ״bloedeigen

neeft"!... Was dat nou eeuwig vertrouwen op God, zooals er geschreven stond?

Josua bleef hardnekkig; rilde en beefde.

— Des te erger!... kreunde hij tusschen de tanden.

Josua besefte huiverend....... hij stond heelemaal

alleen. Hoe kon Bekkie zóó vaders vernietiging en ondergang onder de oogen zien en dulden!...... Zijn