Het Volk God's, Menschenharten

•495

Bekkie, die godsengel ééns!... Was het de wil van den Eeuwige?... Dan buigen, buigen voor God's besluit en eeuwig in gebed tot God weerkeeren... Maar toestemming hoefde hij nooit te geven. Zou hij rampzalig, eedbreukig en verachtelijk staan tegenover den Almachtige; tegenover zichzelf. Angst zou in hem wroeten, zou hem bijten en kleineeren...

Op een morgen kwam een doodgesjochten marktkoopman, Elie Perenbul, bij Josua oploopen. Zijn vrouw was pas gestorven en zijn dochter lag in het gekkenhuis.

Josua Hereira gaapte van verbazing. Zoo opgewekt als die Elie toch bleef! Hij praatte met Josua. De geheel klanklooze ventersstem raspte heesch:

■— Ikke bin maar alléénig massematte... 'n mart-sauger. Maar... maar wat God doet is wel gedaan, alles is beschikking van God... dat zeg ikke...

Josua voelde, dat Elie Perenbul veel gedweeër van binnen was dan hijzelf. Hereira stotterde iets onverstaanbaars terug.

Elie Perenbul sprak door, in al heescher gefluister:

— Geef letting Jozewa... de vlagge kenne nie altoos wappere... Ikke bin maar 'n gesjochte marsjendeur

van de keie... ikke heb geen duit in t zakkie... As___

as d'r 'n ongefrankeerde brief van de pos komp... ken ikke 'm nie besjolleme... Maar ik heb 'n rustig gewete en me gezond verstand!

— God zal 't je late!... zegende Josua ontroerd.

— Maar ik denk altoos zóó... Toe 't Opperweze mijn me vrouw heb afgenome en me kind heb in 't ongeluk geslage...

— Ja-ja,... hijgde Josua.

— Toe heb ik an me-eige gezegd: 't leve is 'n vreemde geschiedenis Perebul!... God geef... God neemp!... Vecht maar alles uit in je eige. En ik heb

Massematte: handel. — Martsauger: marktkoopman. — Besjolleme: betalen.