Het Volk God's, Menschenharten

•492

aan het avondlijk huisgebeuren. Heilig in alles, bleef Josua de Seder. Vooral den Vijfden Beker schonk Josua in met een heilige siddering en een zegening. Niemand mocht hem roeren. Want die Beker behoorde den onzichtbaren Propheet Elijahoe, die in vuur en storm eens ten hemel was gevaren. Elijahoe zou eens verschijnen, op Paaschavond, in stralend-lichtende gestalte. Hij werd ieder jaar weer uit den duisteren nacht verwacht... Propheet Elijahoe droeg het geheim in zich van den Verlosser, den Messias, die eens zou dalen van zijn wonderschoonen draagstoel, uit Liba-nonsche cederen vervaardigd, waarvan de bodem blonk, goud als de zon, waarvan de pijlers schitterglans uitschoten over de aarde en de zetel in purperen weerschijnen gloeide. De heilige Elijahoe was Messias' vóórschaduw. Hij heiligde de Sederavonden, gelijk hij de besnijdenissen heiligde met zijn onzichtbare, geheimzinnige aanwezigheid.

In Josua brandde de hunkering naar de godsglan-zende verschijning van den Propheet. Wanneer de Zuidertorenklok beierde, keerde Hereira weer naar de Zanddwarsstraat terug. Dan zonk hij uit zijn ver-metelen droom; hoorde hij het gezellige gekeuvel; zag hij geëet en gedrink van al de Seder-vierders. Maar weer steeg hij op; dreef hij in het azuur der Hagadah, onder het meezingen der Paasch-gezangen verloren, bedwelmd van sprakeloos geluk, naar hoogere oorden. De heerlijke, zoete, zinnebeeldige Hagadah openbaarde zich aan Josua als schemer, licht, vuur.......

overschrijdings-offer, ongezuurd brood en bitterkruid! Hij aanschouwde Elijahoe en hoe hij den uittarter en uitdager Achab, goddeloos koning van Israël, Baaiofferaar, verstommen deed met zijn vloek, en ook de Phoenicische vrouw Izebel, zijn gemalin. Al wat de engel, Elijahoe aan wonderen had verricht, leefde Josua na in zijn verholen verrukkingen. Igmaniz