Het Volk God's, Menschenharten

•490

familiaren klop op zijn schouder en gurgelde een week jodenstemmetje:

— Wa loop je doch te suffe, Jozewa?... Ikke staan al 'n kwartier veur je gevel en je ziet mijn als niet!...

Hij speurde ook in eigen huis verjonging in velerlei dingen. En al de ceremoniën, die hij volbracht met immer-nieuwe vreugde! Want hem juist bezielde de Simga sjel mitswa, omdat hij de heilige Geboden van binnen in vervoering doorleefde. Zou hij ooit vergeten Rebecca's gezichtje, op Seder-avond? Hij zag erin de hoogste menoega, onder het heffen van den eersten wijnbeker. En de zoele blijheid van zijn broers en zusters, vooral van Salomon, die er telkens geheugenloos en verbouwereerd, op den verkeerden arm leunde... En vroeger, nog veel, veel vroeger... zijn Judith-zaliger!...

Een snik verwrong Josua tusschen vreugdekreten... Paasch! Paasch!...

Toen Igmaniz het vorige jaar hem en Rebecca vertelde van het eerste Tannaïtengeslacht; van Rabban Jochanan ben Zakkai, maar het veelvuldigst van den machtige Rabbi Akiba, durfde Josua amper ademen. Zoo, in een visioen verrees voor hem de groote, heilig״ voorspellende Rabbi, aangeleund aan den Paasch-disch, met Rabbi Eliëzer, den onwrikkelijke, Rabbi Josua El'azar, zoon van Azarja en Rabbi Tarphon, te Bené Barak, den ganschen lichtenden nacht in gesprek verloren over den Uittocht, tot de leerlingen kwamen waarschuwen... de tijd van het ochtend-Shemang is aangebroken. Toén hoorde onwetende Josua voor het eerst iets van het Messiaansche rijk en een dageraads-hymne!

En wat voor verrukking bracht Hereira niet de symbolische Sederschotel! Het gebraden ei, het gebraden beentje, het bitterkruid en charoches, matsoth en mierikwortel, stonden als wachtende wonderen

Menoega: innerlijke rust.