Het Volk God's, Menschenharten

•488

De zoete Seder-avonden blonken voor Israël onder wonderlijken hemelglans, wijl God ze met Zijne Heiligheid geheiligd had.

Maar dit jaar was heel Pésach stil en ingekeerd voorbijgegaan. Ook de vier ,,Groote, de goede Sabbathdagen" vóór Pésach, waarvan de „Sabbath der Schekalim" en de „Sabbath van Amalek-herden-king", — Amalek opgeschreven ter verdelging, — al vóór Puriem vielen.

Igmaniz had Josua het diepzinnige Feest der Zinnebeelden ontsluierd. De derde groote Sabbath van den reinen, rooden stier, het reinigings-symbool van alle besmet leven, onder Israël. Pésach: het Feest der hoogste reinheid. De asch van een roode koe met water gemengd, werd rondgesprenkeld, om ding en mensch te zuiveren. De vierde, de Groote Sabbath, aan de nieuwe maand gewijd, verzinnebeeldde het jonge Lentelicht tot een gouden, sidderende vlam... Het Pésach-lam blaatte in onschuld...

Het zong Josua eerst vroom de ooren in. Eén wonder, al wonder. Pésach, Pésach, het heiligste Feest

der Bevrijding!...... Uitgevoerd uit Egypte, uit het

slavenhuis, niét door een seraaf, maar door den Eeuwige, met groote vreesverwekking...

Maar nog altijd was er slavernij voor vele Joden...

Igmaniz zag de verbazing uit Josua's bang denken opstijgen, toen de Galliciër verklaarde: de Jood is vrij en toch afhankelijk, toch knecht; ademt onder oppressie. Hij bezit geen land, geen taal, geen vólle staatsrechterlijke positie, geen tempeldienst, als in het Heilige Land. De Oost-Jood het allerminst; die leeft nü nog onder stormige, wreede bedreiging, plundering, mishandeling, uitroeiing. Nóg is zijn schotel: bitterkruid; nóg zijn drank, azijn of zoutwater...

Pésach blijft het Bevrijdingsfeest! Want nóg staan

Schekalim: Sabbath der Sikkelen; de halve sikkel, dien ieder bnven de twintig moest storten, ter bestrijding van offerdienst-kosten.