Het Volk God's, Menschenharten

IV.

487

De acht dagen Paasch waren stil voorbijgegaan. Het Feest van Bevrijding, het feest van hoogsten glans en natuurbloei!... Josua was te ontroerd en te versmoord van verdriet, om te kunnen spreken, Pésach,

het feest van de rijpende gerst...... Tegenwoordig

hoorde hij allereerst de kinderen Israëls, hun kwellingen, ellende en wanhoop behuilen, en kermen naar God.

Vroeger, nog geen twee jaren her, droomde Josua alleen van terugkeer naar het overoude land; naar

de gouden Poort van de vroegere Miphkad......

Jeruschalaïm. Een droom, door den Eeuwige allen Joden geopenbaard. Pésach, de vijftiende Nisan, was Josua een der heiligste Vreugdetijden, aan den Oppermachtige toegewijd; voelde hij zichzelf als uit het Egypteland vertrokken; zag hij zichzelf voortgaan langs de watermuren der Roode Zee. Pésach maakte hem zwijgend-gelukkig. Want hij herkende erin: opstanding van heel zijn vernederd volk; opstanding over de heele aarde. Want allen waren wij aarde-zonen en aarde-dochteren, door den Eeuwige tot leven bezield en verlost!

Ieder die honger heeft, kome en ete. Ieder nooddruftige kome en viere Pésach mee!...

Die Pésach-roep zong in Josua, den gelukzalige. Al wat hunkerde naar warmte, naar licht en gezelligheid, begeerde hij te koesteren en te huisvesten, om den Algoede te danken, die de uitstralende kracht van het vuur had geschapen. Nooit mochten zijn huisgenooten iemand van de deur wijzen. Al die verdriet hadden, wilde Josua troosten, en de hongerigen met spijs en drank bedienen. Al wat eenzaam droomde, moest de charouches proeven, de matsoth, de matsa-balletjes, de soep......

Miphkad: Poort in de muren van Jeruzalem, Cf. I Ezechiël: 43—21, — Charouches: lekkernij, op Sederavond genuttigd.