Het Volk God's, Menschenharten

•486

's Nachts vooral had zij erge koorts; brandden haar oogen en polsen. God, waarom kwam Uriël toch niet? Zij was zoo verschrikkelijk alleen, zoo van alles af!... Haar opgepropt kussen werd vuur, haar hoofd hamerde. Zij wou huilen, maar zij kon niet. Alles warde in de koorts. Vader gooide Uriël naar beneden.

Niet doen...... gilde zij! Ze hóórde hem tuimelen......

Waarom? Waarom toch?... Wist zij niet.

— Uriël... hier,... kom hier!... kreunde zij in het gele duister.

De dingen dansten voor haar oogen. Wanneer zij ze sloot, bleef alles doordansen, vurig, heet; en dor droogde de mond. Zij had zich nog nooit zoo verstikkend-droef, zoo ongelukkig en vereenzaamd gevoeld.

Weer verzocht zij, met een engellief glimlachje, tante Truddie of zij een beetje lavendelwater wou sprenkelen over haar dekens en kussensloop...

Het familie-spionnetje, tante Truddie Hereira, kreeg plotseling booze oogflikkeringen. Zij had een strategischen inval. Als zij eens onverhoeds eischte van Josua, dat Uriël Rebecca mocht bezoeken! Zij had maling aan Josua's draaiende duimen. Zij zou hem het mes op de keel zetten! De rechte soort... Uriël

erin of zij eruit!... Akiaay...... dan zat hij met zijn

gebakken peren...

De koortsblos op Rebecca's gezichtje, brandde van binnen uit en overzengde de fijne oogkassen. Nóg beschermde zij haar vader...

— Bent u gék!...

Rebecca schreeuwde het uit van schrik.

Tante Truddie liet dadelijk haar verzet los en paste uit den omvergehaalden rommel, nog haastig een vuil, oud-astrakan hoedje op...

— Jammer... gamits!...

Het kon nog net mee-verbrand in de vuren.