Het Volk God's, Menschenharten

•485

het vak geregeld! Nooit-en-de-nimmer zou hij meer een steentje in den dop zien glinsteren... Waar moest hij heen, op zijn ouwen dag? Veenhuizen?... Versta

wél...... zijn vrouw wist geen raad meer. Nou, met

Paasch, weer bij gezegenden broer Josua, maar hoé! Die engel van een Bekkie te bed en... en... versta wèl... zijn zuster Dwergdrokkie de baas! Vandaag stond oom Salomon weer voor Bekkie's bed. Hij keek geitachtig. Het was zoo donker en benauwd in het slaaphokje. Grapjes maakte hij...

— Neem 'n voorbeeld an mïjn, Bekkie, en an me mollig vrouwtje, me zwezerikkie!...

Zij knikte.

— Versta wèl... vroeger had ik niks, nou... heb ik nóg niks!

Wat raar vertrok zij toch haar doodsbleek snoetje! Oom Salomon schrok. Hij moest er een lolletje overheen gooien...

— Of ik wat doen, schrat?... Mit handel meen je?... Versta wèl... de eene keer gaat 't niet, de andere keer gaat 't óók niet...

Rebecca glimlachte. Oom Salomon leefde op.

— Weet jij nou Bekkie... versta wel,... weet jij wat... wat intresiek 'n goüdvisschie is?...

Rebecca glimlachte nog pijnlijker. Oom besefte niet, hoe ziek zij was.

— Nee... Néé?... Versta wèl... heel doodgewoon 'n rijk-geworre sardientje, kind!...

Rebecca kon niet antwoorden. Haar hoofd klopte te hevig. In haar ooren siste stoom. Zij zag geen licht, zij had geen lucht in het gekalkte slaaphokje. Den heelen dag een electrisch lampje op, geel-beverig schijnsel. En als de jongens 's avonds laat het vlieringtrapje oprenden, dan dreunde haar kamertje; voelde zij zich geradbraakt in haar zieken kop. De Busdokter had Rebecca streng verboden op te staan.