Het Volk God's, Menschenharten

•484

glimnatte oogen waterden... Wachtereis effetjes......

ja, ze zou daar néé meevaste en op zuur mit kersousies ״anbijte"!...

Rebecca lag in het gamitsbattel-rumoer vergeten, alléén. Nu kon zij Uriël heelemaal niet meer spreken en zelfs geen briefje schrijven...

Tante Truddie frunnikte zich. Zij zou hem in Bekkie's plaats, beneden, op het portaaltje wel te woord staan, plaagde zij. Kon hij zitten op 't stoep-bankie... Het muizensnuitje snoepte gijn... Haar stemmetje kraakte en knarste weer van versmoorden wellust.

Rebecca, onder den tuitgevelachtig-schuinen muur van haar hokje, tastte telkens naar de vuurhouten tafel waarop een ,,kwast" te dampen stond. Over de trap-naaimachine had tante Truddie een oud kleedje geworpen, dat nog op „reiniging" wachtte. Rebecca verzocht schuchter, een beetje lavendelwater, als sprenkeling... Wat tante Truddie zuchtend „mesjoe-kaas" vond, maar toch deed, al zwamde zij er iets wreveligs tegenin.

Rebecca voelde zich ellendig. Vader was twee tellen schuw voor haar bed komen staan en keek zoo verdrietig, alsof zij al gestorven was. Niemand had tijd voor haar; alleen oom Salomon. Maar dié werkelooze diamantbewerker was uitgemergeld en dikwerf te lusteloos om te spreken... Eerst uitkeering. Toén een beetje „frotte" steun. Maar als hij met de kar een kruimeltje negotie ventte, kreeg hij geen sou. Hij verdiende geen zwarte korst brood. Addeproi!... Alles probeerde Salomon; niets lukte, 'n Kunsj, op zijn

leeftijd! Om je zóó in het majem te laten glijên......

Versta wèl... Ja, den heelen dag kon hij daar gaan dammen in het Uitspanningslokaal voor hongerlijders! Ja, hij had daar kop om te dammen, alhoewel het een „grootsch" spel was, versta wèl! Uitgestorven was