Het Volk God's, Menschenharten

•482

— Gomits, gomits,... klonk deunerig door, tusschen gegil en rumoer van springende kinderen, die telkens iets anders in de vuren wierpen.

— Mie, zet je hangkast buite!... spotte een rekel met ham-roode wangen... Kê je je-eige luchte!...

— Gomits, gomits!... klonk het obsessief, uit den mond der Joodsche droomertjes.

Achter de twee gelig-witte doorkijk-torens van Mozes-en Aaron-kerk, dreven hoog over spitsen en blinkkruisen, onstuimige Aprilwolken. Boven frontispice, voorgevel-portiek met de Ionisdhe zuilen, rees Zaligmaker's beeltenis met gestrekten arm; erbarmend gebaar, dat het Waterlooplein en heel het wemelende Joden-marktgewoel te zegenen scheen.

— Gomits, gomits,... zongen de battelers op het Jonas Daniël Meyerplein, met droeven stemme-naklank.

Kinderen, vóór de Neijesjoel, op de trottoirklinkertjes, overwaaid van stof en asch, dansten en schreeuwden woest bij de Paaschvuren, Een oranje autokar van ,,Sneldienst", lang als een koppeltrein, stormde roekeloos en daverend langs de vlammen en scheen de straatkeien te vermorzelen onder zijn wielendonder. De mans-groote, blauwe lorgnet met rauw-gele randen, — opticiens-reclame aan de nok van een Jodenbreestraat-huis, — sloeg hard door de ijl-prille lucht.

Over de gepleisterde pui van het Rapenburgsche Laboratorium kabbelde een flauwe lente-zon.

— Gomits... gomits,... zangerig deunden de battelaars.

In de Neijesjoel, achter het zwart-gramstorige hekwerk en uit den donkerbruinen gevel, blikkerden de kleine ruitjes-vierkanten van het vijframige venster-vlak. Melancholiek, teederlijk en heimelijk verdonkerd, weerkaatsten zij vlammen, vuur en twijg-kale plein-