Het Volk God's, Menschenharten

•481

dat hij al van 's morgens zes uur hier stond te gomits-battelen.

— Tha... mé heele handgif... dertien stuivers! Hij toonde vertoornd het geld in zijn roetklauw. Plots kwam van het Markenplein een stel havelooze

Jodenkinderen aanzwerven, in bonte vodden...

— Brand op de Sluis!

— Adderoï!

— Brand?... Brand?... Waar?... Schrikstemmen overal en gegier achter de gouden

waaivlammen. De gamitsvuren hadden al te hel ge-klakkerd, ook op de Sluis, bij het Zwanenburgwalletje en den Houttuinhoek. Rook en roode schijnsels woeien uit......

— Motte ze maar zellewers blussche of blaze!......

De grommer gooide nieuwgehakt hout op de zinken

tobben en in de walmende potkachel; riep weer in gedempten deun:

— Gomits... gomits...

Het vaalrood-gejurkte meisje achter de voddenkar, klaagde mee:

— Wem hast gómits?... Gómits?...

Een besje, met zwartkanten bibber-mutsje op het mummiekopje, naderde angstig-dicht de vuren, met een groote tasch gomits...

— Geef mijn 't!... schreeuwde frenetiek een blond Christenjochie.

— Jij vreet je vreetsel en zuip je zuipsel thuis... Ja, je heb daar an mijn noodig!...

— Val in de vlam,... vloekte het jog.

De gamitsverbrander duwde het besje achteruit en wierp den meegebrachten rommel een tobbe in. Het siste en knetterde overal. Sluierblauwe smoor bleef dwarrelen onder de boomen vóór de Neije sjoel. De tobben dampten. De Neijesjoel geleek een bidhuis, omgordeld door flakkerende vlammen...

Menschenharten