Het Volk God's, Menschenharten

•479

Lofzegging over de vernietiging van gamits uitgesproken, om God en Zijn gebod, — het gezuurde weg te ruimen, — te heiligen.

De vrouwtjes Barzelaai en Groen, van den overkant in de Zanddwarsstraat, zochten mee en zongen met beverige stemmetjes het liedje, dat, bij uitgang van het Paaschfeest, de arme kinderen, langs de huizen bedelend, afdrensden:

— Gomitstiege stjerren... esse wir so gern... brot

und keeze...... butter und keeze...... das esse wir so

gern......

De beef stemmetjes klonken door tot Rebecca's slaaphokje, die ontroerde en éven stil huilde.

Tante Truddie snoof wee het snijboonenluchtje van

oüwmoertje Barzelaai. Nebbisj...... die moesten óók

gekasjèrd!...

Den volgenden morgen om negen uur mocht er geen gezuurd meer worden gegeten. Een uur later moest alle gamits verbrand zijn.

Vlak vóór de ״Neijje Sjoel", op het Jonas Daniël Meyerplein, brandden felle flakkervuurtjes in den lichthellen, guren en flakkerigen Aprilmorgen, door zangerig-Joodsche rumoer-jongens ontstoken; schuin tegenover het aanzicht van de Mozes-en-Aaron-kerk. Op het rookgrauwe Markenpleintje knetterden fellere vlammen uit groote teilen, ijzeren bakken en zinken tobben, van brandhout, asch en kranten overworpen. Oude sinaasappelen-kisten werden geplunderd en stukgehakt. De gamits-verbranders riepen met beklemde stemmen, oostersch-eentonig, op één deun:

— Gómits... gómits!... Verbrand je gomits!...

Een Joodsch meisje, in een steenrood, gehavend

flodderjurkje achter een voddenkar, zong zwak en zielsdroef:

— Wem hast gomits... gomits?...