Het Volk God's, Menschenharten

•478

slijper en negotie-venter-te-paard, met permissie! Doodstervendarme nakkedikker... a nega!...

's Avonds laat, kregen Salomon en Sak het nog aan den stok over Henri Polak's benoeming tot Doctor honoris causa. Oom Salomon beierde naar zijn broer:

— Dat is... dat is de grootste, versta wèl... de gróótste kabot, die je an 'n mensch ken doen...

— Watte?... beet nuchter onwetende Sak terug. — Wat ie nou geworre is, Henri,... staant gelijk mit 'n hoogste prijs... 'n bekroning geregeld!

— Watte? Bekroond?...

— Versta wèl... zooveel as... as de Uneferseteit, versta wèl... mit ho... mit horonis...

— Wat hó?

— Zooveel as......versta wèl......as......as Eere-

geleerde.

— In wat?...

Oom Salomon smeekte in zichzelf, dat hem het prachtige vreemde woord mocht te binnen vallen. Hij wist het wel, maar kón het niet uitspreken. Het was hem te machtig! Sak sarde en wist ook niet...

— In de ho-ro-nis... nou ja, in de geleerdheid van fielesefie...

— Wat is dat?...

— Dat is...... dat is...... hororis...... nou ja,......

maansjene!...

Gametsbattelavond werd het tante Truddie al benauwder. De zuivere verdade! Met een electrisch zaklantaarntje doorzocht zij alle gaatjes en holletjes en peuterde zij, beverig van inspanning en gekruip, met een spitse veer, stof en krulrag uit donkere naden en reten van vloer en kasten. Haar ,,waaknacht". Nou werd zij heelemaal muizensnuitje en muizenschepseltje; trilde en rimpelde alles aan en in haar opgewonden, spichtig gezichtje. Josua had al bij het begin een

Kabot: eerbetoon. — Maansjene: hetzelfde; komt er op aan.