Het Volk God's, Menschenharten

•477

waarom had haar broer geen behoorlijke Paasch-

serviezen en Paasch-eetgerei? De verdadel...... Zou

zij niet zóó te sappelen hebben. Want als Bekkie niet kon, moest zij de Paaschweek tóch koken; ook voor Josua, voor broers, zusters en rasjangs!

— Je boent je geregeld mesjokke!... schimpte Sak.

— Ikke boen me mesjokke... jij bint mesjokke!

— Ik stik in die stof!

Vinnig kaatste Rotje terug:

— Omdat jij niet uitslikt wat je inslikt...

En weer stortte zij gloeiend-heet reinigings-water over borden, pannen, vorken, lepels. Drie, viermaal spoelde zij alles af en om. Nooit genoeg, nooit genoeg! Het donkere keukentje kraakte, kreunde, en er hing stoom en damp als van een voorbij-gillende locomotief. Naar Oom Salomon een floret-uitval, onder het zuiveren.

— Wat kijk jij leelijk!___

Oom Salomon beierde:

— Hoe ken je mooi kijke, as je leelijk bin?...

— De rechte soort,... grinnikte Truddie... Je kijkt zoo stom as 'n schuit an de wal!

— Geregeld de sjpoel-mesjokaas... versta wèl!... kermde oom Salomon nu broer Sak na.

Zijn disputeer-natuur begon heet op te borrelen.

Tante Truddie bette met een smoezelig doekje de

traanklieren en zweeg minachtelijk. A nega....... die

hongerlijjers! Blinde Maupie... nóh!... Zéén mos ich!... Noh!... Haarlie kappetaal schreeve ze in, mit 'n griffie in 'n schriffie... noh!... De heele wereld was 'n Panopticum. Had d'r broer Salomon nóg 'n groote bek! Straks maakt God hem stom... kon ie z'n droosje inslikke, om ze honger te stille... Al twee jaar had ie niet te vrete, noh!... Leefde ie op de schobberdebonk. Van die een penning, van die een krats! Diamant-

Rasjangs: (de jongens) pestkoppen, — Droosje: preek.