Het Volk God's, Menschenharten

•472

een verbintenis voor het leven aangaan?... Met dié horde!... Gottegottegot!...

Josua bad zacht en mompelde Hebreeuwsche woorden... Bij het hemelsche licht,... hij zat verstorven neer. Over Uriël werd geen woord gerept. Door Moro noch door Blik, bij toeval. En dat had Josua nu juist wél verwacht!

Moro's gezicht verwrong plots krampachtig......

Hartkloppingen. Sallie zag het... Die had Tissjebof van binnen... Maansjene... Hij kon voor hem in zijn graf struikelen!... Die man kreeg alle soores en weitik, alle vluchtende kwalen, van het kwaadspreken. Inoui!... Enfin, hij moest maar zwijgen. Wat had hij zelf op zijn kerfstok! God strafte tezijnertijd... Zijn eigen bloedspuwingen!... Wacht... stil... Hereira ging weg. Een mirliton zong nasaal aan een kindermond.

Josua stapte omzichtig, weer geholpen door Sallie, het leuninglooze roode trapje af, diep geschokt, troosteloos, bijna zonder groet.

'n Mensch wikt, de Goddelijke Wil beschikt...

III.

Op den veertienden Nisan, Gometsbatteldag, en al weken ervóór, klonk er roezemoezige drukte in Hereira's bovenwoninkje. Rebecca lag te bed met zware griep. Nu zou zij misschien tóch niet de inheili-ging, het Inwijdingsgebed voor Pésach, naast vader en dischgenooten kunnen meevieren.

Tante Truddie verving haar allerijverigst in het streng-ritueele huishoudentje.

Rebecca, in het lichtloos slaaphokje, droomde koortsig en angstig-verward van Uriël, van Josua en Sem's Christenmeisje. Er zat een nikker op haar borst, maar wanneer zij hem grijpen wilde, smolt hij tot een trillende schaduw den muur in... Met een gil schokte

Tissjebof: Treurdag. — Gometsbatteldag: Dag vóór Paasch, als al het gezuurde uit de huizen wordt verwijderd.