Het Volk God's, Menschenharten

•468

roover,... Inoui... serpent... duivel... Hij stamelde protest...

Moro's oogen gilden van woede. Wat?...... Die

zomersproetige zweetkerel, die verheimelijkte gannef en vervalscher, dien hij met zijn goede geld hielp, dag in dag uit,... die onbenullige, duistere zwendelaar, dien hij al half had omgekocht om te stoken tusschen Rozenheim en de Hereira's; die geradbraakte snertvent zou hem nü in den rug aanvallen? Neen, dat werd hem te jouker!

Door de doodsche Onkelboerensteeg klonk dreunend torenklok-gelui...

Bits en uit de hoogte, stootte Moro er beleedigende taal tegen Sallie uit, op een treiterenden toon. De smalbleeke lippen spanden zich scherp en verwrongen akelig het bloedloos kin-litteeken. Maar Sallie liet zich vandaag niet overbluffen... Inoui,... dat stuk duvel, die op ieder's hart trapte; die in stil gift, van ieder in zijn omgeving absolute gehoorzaamheid eischte; die lachjes en beminlijkheid als het ware verkocht, om te misleiden en te bedriegen!...

Hoewel blindgulzig en belust op ieder voordeeltje, ieder heet winstje, ging hem toch de smartelijke ontdaanheid van Josua aan het hart. Hij voelde, dat de valsche, wreed-ironische huichelkracht en het scherpe leugengif van Moro, Hereira heelemaal vernietigden; dat Moro, van wangunst afgevreten, het arme, vrome en verschrompelde mannetje, zenuw na zenuw zou ontscheuren. En waarom? Om eigen stormigen haat en wrok op dien meneer Rozenheim te koelen? C'est qa le chooze?...

Moro beroddelde en belaagde Rozenheim onder antiquairen, in juweliers- en makelaarskringen; in Antwerpen, in Parijs en tegenover schaarsche Amerikanen. Nóg gemeener hier, in Blik's schemerduister winkeltje. Wat kon Moro, met al die heete lasteringen over de

Jouker: duur.