Het Volk God's, Menschenharten

•469

familie Rozenheim, bereiken, die gooser-tippelaar? Alléén dat Josua al feller, gejaagder, opgewondener zich tegen zijn Rebecca zou keeren; tegen haar jongen

en tegen Rozenheim zélf. Voila!...... Dat smiechtig-

inwringende en verpestende juist, begeerde Moro en dat alleen begreep Sallie Blik... Fouts-moi la paix!

De man trok nu een onnoozel aalmoezenierensnuit, maar de valsche glimoogen loerden gluipend en oversluw naar de weeke, uitgemergelde wangetjes van kleinen Hereira, geelbleek als beenderen. Keek echter Josua éven schichtig naar den grond, dan werd Moro's blik dwalend, vaag, onbestemd, en veranderde zijn gansche huichelmom. Dit ergerde Sallie... Inoui!...

Blik had veel gehoord van Rozenheim's grenzenlooze offervaardigheid en philantropie. Een iegelijk zei: die man is alléén ragmones. Die helpt altijd arme menschen. Bij alle rampen, bij alle armenzorg-instellingen, was zijn offer het hoogst, vertelde een ieder. Geregeld een tweede Tobie Boas. Wat hij al niet deed voor zieke en oude menschen! Een sprookje... Nou tegen Paasch weer... Het N. I. A. wist den weg naar zijn׳huis... Sallie was eigenlijk nooit in de gelegenheid geweest, mijnheer Rozenheim persoonlijk te spreken. Moro hield hem steeds tegen...

— Een beste, goeie vriend van me... Maar jammer, hij heeft te veel branie, te veel zwiér!... Hij kijkt over je heen, alsof hij van geslacht tot geslacht baron was!......

Eéns wilde Sallie mijnheer Rozenheim over een paar fonkelklare saffiersteentjes raadplegen, uit het gevest van een ouden degen gevallen... Hij was toch ook eens diamantbewerker geweest... fi-donc!... Maar taaie Moro, dadelijk, in gespannen drift, kroop erheen. Met mijnheer Moro, met zijn sluwe, opene aanvallen en verborgen intriges... neen, daar kon hij toch niet mee opschieten. Dat was een lispelaar en een knager,

Ragmones: meelij. — N. I. A.: Ned. Isr. Armbestuur.