Het Volk God's, Menschenharten

•467

Moros schei-lichte tijger-oogen flakkerden. De veinsstem reutelde de borst door en scheen door den haakneus uitgeknepen.

Josua, al zenuwachtiger, beefde; mompelde iets onverstaanbaars terug en wreef één hand onnoozel door zijn ringbaardje.

Moro genoot wrang van Josua's verwarring. Ja, natuurlijk, dat was heelemaal niets voor mijnheer

Hereira....... smeigelde de juwelier arglistig-gedempt,

bijna teeder, met een ״goedig" glimlachje om den gelitteekenden mond. Bij Rozenheim was nou letterlijk alles treife,... de menschen, het huisgezin, de zaken, alles in een woord. Niet één was er Jood; niet één voelde wat voor de Jodenheid. Het was er eigenlijk één verwilderde pan van geld-verspillers, een dolle troep, een goigomers-horde. Zijn ééne zoon, de advocaat, was zelf een paljakker... In alle bescheidenheid

zei Moro het, en niet om kwaad te spreken...... Het

idee... zijn beste vriend!... Iedereen moest voor zichzelf weten wat hij liet en deed... Hij had Henri nooit in zijn leven een minuut iets slechts toegewenscht... Het idee! Maar zóó een bende, zoo dwars tegen alle geloof, wet en gebod in, neen,... al was het zijn naaste vriend, dat mocht hij niet verzwijgen...

Moro's geknepen stem huichelde, teemde, klonk valsch-droef. En ónder den haakvormigen neus hoorde Blik zacht gegrinnik...

Sallie kreeg meelij met Josua's verkrampt-bleek, verstorven gezicht. Hoorde hij niet een onderdrukten snik?... En klopte zijn zoontje niet heel zacht aan de glazen binnendeur?

Sallie boorde zijn pink een oor in, schudde driftig de hand en gromde onverstaanbaar:

— Leelijke jenner!

Plotseling bestreed Sallie juwelier Moro, den rust-

Treife: ritueel ongeoorloofd, — Goigomers: ongodsdienstigen.