Het Volk God's, Menschenharten

•466

oogen brachten een oogenblik Josua heelemaal van streek. Ze prikten zengend iets door hem heen als een heete boor... Maar heel snel herstelde Hereira zich en kéérde zijn zelfvertrouwen. Wat zou hij, Josua Hereira, in dit bestaan nog te vreezen hebben van kwaadwillende menschen, na het rampgebeuren met Rebecca? Vreeselijker kon hem in zijn leven toch niets treffen! De verdade!.,.

Josua, met vervaald gezicht, zijn baardje bejeukend, klampte zich aan eigen ongeluk vast en duikelde sloom de duimen over elkaar... Hij smoorde zijn onrust.

Onder onverschillig, koel-kabbelend gekeuvel vernam Josua, dat mijnheer Moro juwelier was; onder

meer een heel goede kennis....... hij mocht wel naar

waarheid getuigen,...... een heel goed vriénd van......

mijnheer Rozenheim op het Museumplein.

Het laatste veinszinnetje femelde hij zoetelijk erbij.

Als geheimzinnige lichtjes fonkelden de oogen in het donkere winkeltje, die telkens naar verschrompelden Josua en zijn armetierig gestaltetje grépen.

Sallie Blik had wel eens Hereira van een zekeren mijnheer Moro gesproken, maar nooit bijzonderheden losgelaten.

Josua sidderde, kromp éven saam, toen hij Moro hoorde reppen van Rozenheim. Hij zweeg plotseling en bleef onbeweeglijk, verstard op zijn krukje zitten. Iets bangs kronkelde in Josua op. Die man, met zijn vreeselijk-gejaagde loer-oogen en die purperen spatten erin, had hem al bij inkomen hevig doen verschrikken. Hereira voelde zich weer in eigen benauwenis verteren. Zijn beetje moed spoelde weg.

Sallie stootte Moro tegen den elleboog, met instinctieve aandrift, om den juwelier onmiddellijk te remmen. Maar Moro, venijnig, deed alsof hij niets merkte...

— Uw zwager... is 't niet?... Al jaren gebrouilleerd, is 't niet?