Het Volk God's, Menschenharten

•465

Dat verklaarde Nathan giftig en schor, tot zijn vrouw en dochter, bij het derde leeggeslurpte bord soep, na den Sjoeldienst op Vrijdagavond of op Groote Feestdagen. Zoodra het maal afgeloopen was, zette Nathan ruchtig, blazerig en dreigend het bensjen in en zong hij galmend met krullen en halen als een tenor-knecht, op een drafje naar het slot. Aan het eind smakte, likte, zoog Nathan opnieuw en begon met zijn vroom-geaderde handen op het gebedenboek, haatdragend alderlei medemenschen te beroddelen en bekwetteren,... al zweeg zijn afgejakkerde eega over hemzelf. Want het vorige jaar had Nathan Bronkhors,

op een regenachtigen Jomkipperdag, drie...... zegge

drié prachtig-zijden paraplu's heimelijk gestolen van rijke bezoekers en mee naar huis gebracht, terwijl hij zijn vrouw dreigde, haar pardoes de hersens in te zullen slaan, wanneer zij er ooit een woord van kikte... Addesjim... om de deiges... alleen om de deiges deê hij het!

Josua ontweek dien femelaar, als het maar éven mogelijk was. Zulk een heerschzuchtige vroomheid-in-vertoon, met zóó tyrannische haatdrift geopenbaard, aanzag Hereira als kwelling en menschelijke verlaging. Ook hij had eerbied voor de heilige dingen, maar zoo? Zoo?

Nu vond Josua het een geluk, dat Nathan Bronkhors juist vertrok toen hij het schemerdonkerend winkeltje inkwam.

Na een kwartier verscheen er een heel fijn-gekleede meneer in Sallie's zaakje, die Josua nóg erger verschrikte dan Nathan Bronkhors...... Mijnheer Moro,

jaja, mijnheer Moro,... zoo noemde hem Sallie Blik, als hij goéd had gehoord. De antiquair wist niet van voorstellen, maar mijnheer Moro had Josua over-vriendelijk aangesproken en de hand gegeven, toen hij zijn naam hoorde. Mijnheer Moro's hel-flakkerende

Bensjen: dankzeggen, — Jomkipperdag: Groote Verzoendag, — Deiges: broodzorg.

Menschenharten.