Het Volk God's, Menschenharten

•463

kwijlde, haatte, schimpte, met dankzeggingen en lof-spreuken nog borrelend op de schijnheilige, vaalroode lippen. Sallie Blik kon den fanatieken prevelaar en huichelaar niet luchten, al bracht hij hem een enkel keer voordeelige negotie aan. Hij vond Nathan Bronkhors, hulpbode van Menachem Aweilim-gewre,... een beestig-gulzigen, een inhaligen, sluwen, bezeten, gierigen duivel, die een ander het licht niet in de oogen gunde... Vóór Nathan Bronkhors naar Sjoel ging, op Vrijdagmiddag, moest hij eerst nog een diep bord heete soep inzwelgen, inslurpen, waar geen kluifje, geen balletje aan ontbreken mocht. Hij likte lepel, mes, bord, bordrand, vork en vingers af en pruttelde intusschen lofgebeden. De vette, dampende knurfkluifjes kon hij niet genoeg uitzuigen... het werd te laat, te laat!... Dan vloekte hij en raasde hij, dat zijn nare lijmpot van een vrouw weer niet vroèg genoeg de soep had opgezet; dat hij vóór Sjoel nu geen tweede bord meer verorberen kon... Nou moest hij zich weer buiten adem hollen, om op tijd in Sjoel te

zijn. En...... het twééde bord missen. Hij zoog zijn

kiezen leeg, smakte zwaar en belikte zijn glimmende kin. Woedend keek hij naar de klok... nee, het ging niet meer. Hij verwenschte zijn vrouw, zijn dochter, en holde hijgend en zweetend naar Sjoel. Daar deed hij zijn gebeden, van letter tot letter, met onkreukbaren, dweepzieken ijver. Nathan zong het luidst en het hoogst en het meest fanatisch mee in de Gemeente, zonder een klankje, een toontje te missen. Niemand kende zoo vloeiend, zoo geheugenvast de gebeden, als Nathan Bronkhors. Zijn stem vloog wild boven alle andere stemmen uit. De Almachtige moest hém het éérst verhooren; hem het éérst vergiffenis schenken... In de Seliechous-dagen bad hij als een bezetene. Met zijn lippen gedacht hij de offerande van Izak... Op

Menachem Aweilim-gewre: Begrafenisgenootschap. — Seliechousdagen: Boetedagen vóór Nieuwjaar en Grooten Verzoendag.