Het Volk God's, Menschenharten

•462

Al zijn zinnen huilden, dat Rebecca Igmaniz niet had verkozen. Nou ontbeerde hij Igmaniz' zegenend verstand, zijn verheven, weidsch inzicht en kennis van de Thora. Elke hernieuwde herinnering aan hun saamzijn, bracht bijtende pijn. Rebbe Herschel weg, Igmaniz weg... Asch, asch zijn leven...

Met Rabbie d'Azevedo kon Josua niet zoo familiaar, zoo huiselijk-rustig, gezellig, eenvoudig, en toch met een toover in de stem, over het goddelijke spreken. O,

een heel hooge, edele man, sjemabenie...... daar niet

van! Maar Rabbi d'Azevedo had iets over zich, iets... iets... dat Josua deed verstijven. De krop zwol zoo trots als van een zingenden haan. De Rabbi keek zoo streng en deed zoo plechtig-uit-de-hoogte! Rabbi d'Azevedo verachtte een beetje, onwetende, ongeletterde schepselen, en hij werd zoo gauw driftig tegenover menschen die iets wouên weten, iets wouên leeren, na zwaar-zorgvolle dagen. Vooral tegenover de armen in Snooge, barstte hij gauw los...

II.

Kort vóór Pésach, stapte Josua weer de Onkel-boerensteeg, bij Sallie Blik binnen. Hij ontmoette er Nathan Bronkhors, een pijnlijk-nauwkeurigen, huichelend-vromen Jood, die nooit de Snooge verzuimde; niet 's morgens, niet 's middags, niet 's avonds... Josua Hereira oordeelde nimmer over een ander, maar Nathan kon zelfs hém hinderen met zijn opgeblazen en schimpend zelfbesef, als kenner van wet, gebruik en ceremonie. Splinters at hij, van vroomheid... Buiten de Sjoel, — wanneer zijn biddende lippen tijd overhielden ook binnen het Godshuis, — belasterde Bronkhors echter een ieder met femelende stem of met woedende verwenschingen. Nathan Bronkhors