Het Volk God's, Menschenharten

•461

Neen, neen, bij het heilige brood en den wijn van

Sabbah____ het was té afgrijselijk. Josua mócht niet

verder denken, in lengte van dagen en nachten niet. Het martelde hem dol... Hij rook in Snooge het hars-geurige hout van de Hechal en hij ontwaarde de tooverachtige en doorschijnende diepte van de goud-scheemrige nissen. Iéts van zijn vroegere vervoering keerde een oogenblik terug. Rabbi Gazewedo's gezicht glimlachte; de bleeke, vroom-strakke lippen prevelden heilige, zoetklinkende Hebreeuwsche woorden. De Gazan zong van de Theba! Josua huiverde. Verdrijven, afwerpen moest hij zijn menschelijke benauwenis!......

Dien smader van zijn engel Judith, dien wrangen, hoogmoedigen krenker, die hem het leed, merg en gebeente had ingebrand... kénde hij niet meer.

Toch wou Josua een prangende vraag van het wroegende geweten opgelost zien. Ach,... dat Igmaniz ook nooit meer kwam! Igmaniz, die alles wist... alles van hemelen en van aarde! Het kwelde Josua hevig. Nog de laatste avonden van hun saamzijn, had Igmaniz hem wonderlijke dingen verteld over een boek, ,,Coezari", van Jehoeda Halevie. Verzot was Josua op die leerredenen uit het heilige Joodsche leven. Hij liet er eten en drinken voor staan. Igmaniz had hem zelfs gezegd:

— U, meneer Hereira... u hoeft geen geleerd redetwisten... Uw wijsheid is uw geloof en een geestelijke macht...

Josua's hart jubelde. Mocht hij er trotsch op wezen, dat Jehoeda ook een Spaansche Jood geweest was? Hij trotsch? Waarop?... Jazeker, een éérste Talmudgeleerde van den kouden grond en een gróót kabbalist!... Och, och, waarom werd die jonge Galliciër versmaad door Rebecca? Hoe was het godsmogelijk,... zoo verblind, zijn kind!

Hechal: Thoraschrijn, — Theba: podium.