Het Volk God's, Menschenharten

•460

hem met hoon overbrullen, als hij zich nu zwaktierig toonde. Hij was voor altijd gebonden door zijn gelofte aan den Eeuwige. Had hij niet met een pas-gekrenkt hart toendertijd, heet en opgejaagd, gezworen nooit en nimmer van een Rozenheim geld en gunsten te zullen aanvaarden? De Almachtige bleef zijn getuige. Hij had niets misdreven. De Eeuwige wist, dat er geen domme trots in hem wrong. Droeg hij geen schrijnen-den rouw om Judith, in het kraambed omgekomen; óók uit materieel gebrek? Door zijn armoe en door Henri's hulpweigering en bezoedeling van haar liefste aanhankelijkheid?

Bij het heilige, gedempt-zachte kaarsenlicht in Snooge, stond Josua tegenwoordig iederen Vrijdagavond weer en weer, droomrig te mijmeren; beklemd

en suf na te peinzen. Bereshiet,...... bereshiet,......

herhaalde hij telkens in zichzelf. Hij herinnerde zich alles; iedere zwenking van het gebeuren, ieder driftgebaar van Rozenheim's handen en ieder schimpwoord van zijn wild-hatenden mond. Het was hem in het zwoele bloed geënt. Ook zijn eigen schrik, zijn ontzetting, toen Josua den rijkaard tartend had toege-kreten......

— Ik val liever morsdood voor je voeten, als dat ik ooit meer één cent van jou anneem!

Zoovele jaren her... En nóg hoorde, nóg zag hij het, alsof het gisteren was gebeurd.

Maar, maar, wonderlijk....... aan dat, dat eene

gezegde bezat hij geen ongeschonden heugenis meer. Heel, heel vreemd!... Misschien té ruw geknauwd? Later wél! Later bleef het gelofte-woord mét zijn afschuw en walg zoo saamgegroeid, zóó, dat het voor Josua, in klaarste herinnering één was geworden. Maar hij had ook nooit kunnen veronderstellen, dat

Rebecca met de familie van het Museumplein......

Akiaay... de rechte soort!...

Bereshiet: (Eerste bijbelwoord) In den beginne..