Het Volk God's, Menschenharten

DERTIENDE HOOFDSTUK.

I.

Josua Hereira beleefde het laatste jaar wonderlijk-tragische dingen in de verborgenis van zijn vertwijfeld binnenste. Er werd hem iets smeeklijks geopenbaard van zijn knauwende hardheid en onvermurwbaarheid tegenover Rebecca. In tallith en tefillin bad hij bevend het Opperwezen om uitkomst. Hij bad voor de ziel van Judith en tegelijk om uit eigen verwarring en beklemming te geraken. Hij vermoordde, met zijn wraakzieken afkeer van de Rozenheim's, de teedere meisjesziel van zijn kind. Hij zag Bekkie's bleek, lief gezichtje iederen dag een beetje uitmageren. Of was dat maar verbeelding? Salomon zei het toch óók. En Truddie en Sak beaamden... Zusje Truddie, onbedwongen-heftig, noemde hem zelfs een vergiftiger van Rebecca's heele jonge leventje. Josua ontdekte, terwijl zij zich eenige tellen alleen waande, hoe hartstochtelijk-lang Rebecca het portretje van moeder Judith zoende, iederen avond vóór het naar bed gaan; al bezetener. Daarna keken de zachte smeekoogen zoo angstig-wanhopend rond, dat Josua verging van wee en meelij. Hij, stommerik, joeg zijn eigen kind, vroeger zijn vroomste steun, het woninkje uit. Sjimjismereine,... zijn witte en blauwe vlag eens: zijn Joodsche, heilige kleuren van hemel en lichte wolken!... Neen, Josua kón zich niet meer goed houden. Niets uitdagends of tartends deed zij. Alles versmoorde in zijn stil verdriet. Zij zette zich nooit schrap en nooit... nooit meer noemde zij die... die jongen zijn naam... O, hij zag en voelde alles van haar vermarteling, maar hij durfde zich nauw verroeren. De luidruchtige knapen zouden

Tallith en tefillin: Bidkleed en gebedsriemen. — Sjimjisme• eine: God, bescherm mij.