Het Volk God's, Menschenharten

•458

in... Hoe? Moést zij gaan? Het woelde en brandde in

haar naar twee kanten: naar vader, naar Uriël!......

Gelukshunkering en wroeging...... Zij was nog zoo

jong! Uriël had gelijk. Zóó kon het niet blijven......

Ineen overviel haar weer de gedachte aan vader's vroegere stralende vroomheids-vreugde. Niets kon hem verontrusten, tegen den tijd van Paasch. In alles onderging hij de heiligheid, den goddelijken glans van het Hooge Feest... Nu, verduisterd, verschrompeld, zat hij zacht-mompelend in zijn rieten kraakstoel den toren te bestaren en de duimen te duikelen.

Het liep naar de Groote Feestdagen. Over eenige weken Paasch! Alleen reeds de klank van het verheven woord: Pésach, deed Rebecca sidderen. Zij moést er zijn, de twee Seder-avonden. Vader zou het besterven in de kamerduisternis, zónder haar. Al vroeg hij zelf niets. Zij zou geen minuut meer rustig ademen, wanneer zij dat verzuimde! God, god, Uriël, dat nooit... nooit! Het zou erger zijn dan een hamerslag op zijn arm hoofd!

Maar zij wilde óók onstuimig, niet te temperen, meegaan met Uriël; méé naar het Museumplein. Zij hongerde óók naar dat nieuwe, dat heerlijk-ongekende; naar Uriël's moeder en zusters. Wat had zij hier? Chagrijn van vader, geraas en getier van de broers, gekonkel van tante Truddie... Hemeltje, was zij al zóó los van haar afschuw voor oom Henri?... En haar moeder dan? En al wat die had geduld en gedragen om vader?... Maar al het geschondene kon toch niet gewroken op Uriël?... O, die krachtelooze kracht van het verleden...

Zij zou wachten. Na het groote Paaschfeest......

Misschien! Zij zou wachten, wachten... Misschien na Sjeboengoth!...... Misschien nog later...... veel later!

Sjeboengoth: Wekenfeest, Isr. Pinksteren,