Het Volk God's, Menschenharten

•457

Dat zou een dubbele beleediging zijn voor vader Josua. Dat zou hem weer door het hart snijden. Zij, zijn kind, in dat huis, bij Rozenheim... broér van haar moeder......

Rebecca rilde en zweeg. En toch, zij wilde dol, dólgraag naar het Museumplein. Zij wist zich heele-maal niet bang en heelemaal geen vreemde. Zij was immers een bloedeigen zusterskind, niet waar?...

Haar stem zong bijna van ontroering...

Maar... maar...

Uriël voelde al haar bezwaren mee en haar verbeten smoren van ontboezemingen. Hij ontbeerde overtuigingskracht, dat het moést... Hij keek haar verliefd in de plotseling glanzend-blijde oogen... Rebecca liep zoo gracieus, zoo licht, en zij deed zoo bekoorlijk-snel al haar gebaartjes weer... Hij meende dat, zoodra zij op het Museumplein geweest was, zij het bezoek voor oom Josua niet kón verheimelijken. Zij... het zeggen?

Neen...... dat durfde Rebecca niet. Er was iets

opzettelijk-gewelddadigs in. Vader zou opnieuw uitbarsten of heelemaal duldend verzinken in zijn eenzaam-martelend, snikkend verdriet... Al wat zij deed tegen zijn zin scheurde zoo rauw door hem heen. Zij kon zijn uitmergelende smart niet langer meer aanzien.

Zij voelde zijn klamme handen al beven...... zij, zijn

troostster ééns, nü zijn kwade tegenmacht... Zij werd ook gek van het spektakel der broers...

Uriël, jongensachtig-schuw weer, beleed dat het toch ook zóó niet blijven mocht. Die zwartgallige tegenstand, die terging van het lot, die levensvrees voor nieuw gebeuren telkens...

Uriël schrok even van zichzelf. Hij hoorde één oogenblik, dat zijn stem precies zoo scherp klonk als de sarcastisch-snijdende van broer Leo...

Rebecca bleef angstig-laf aarzelen, met verweerd hart. Al die dwaalpaden, tusschen het onverzoenlijke