Het Volk God's, Menschenharten

•456

zalig!...... Hoe durf je!...... Wat een pronk van een

meid!......

Eg's fijngelijnd snuitje trok strak van extase. Haar goudoogen trilden vochtig. Zij holde door de gangen en roffelde de trappen af en op. Zij kwam als een windvlaag, onweerstaanbaar, en zij ging als een windvlaag.

Esther schudde meewarig het hoofd. Wat een heftige opwinding toch, bij een opgeschroefd en valsch-romantisch sensatie-nieuwtje van een krant!...

II.

Uriël bleef, na het gesprek met Mama, in een droomerige ontroering bevangen... Zou fiere Rebecca willen? Zou zij het huis kunnen binnengaan van haar vaders doodsvijand, die heel haar jeugdgeluk ontwricht had? Zou zij zélve begeeren te gaan tot den man, die haar moeder zoo gemeen, zoo verschrikkelijk krenkte? Zou zij het doén, in haar schuchtere verlegenheid trotsch toch, nu oom Josua hém in eigen honk steeds weigerde te ontvangen? Den zoon van Rozenheim in uitdorrend-heeten zielehaat mét den vader, verwenschte?...

's Avonds ontmoette Uriël Rebecca op den stildonkeren Zwanenburgwal. Een harsachtige houtgeur woei van schuiten in het duister aan.

Rebecca zag bleek, leek gejaagd en ontdaan. Uriël schrok. Was er weer wat?...

׳— Niets,... zei ze zacht... Maar met jou wél?...

Hij betastte argwanend haar stem.

Toen Uriël vertelde, dat Papa en Mama haar graag thuis wilden ontvangen, barstte Rebecca in huilen uit. Zij juichte van vreugde en stikte half van leed en wroegingsgevoel...

Uriël, ontsteld, suste haar.