Het Volk God's, Menschenharten

•451

— Maar nou, Bekkie... wat ik ontdekte!

Reintje's oogen gloeiden als diepe lichtgrotjes. Het

fijne gezicht rilde abnormaal. Zij keek uitdagend en haar stem klonk schel, snerpend.

Rebecca vatte het niet.

— Wat bedoel je?

Reintje genoot van Rebecca's naïeve nieuwsgierigheid. Zij had haar toch gezegd, iets te zullen vertellen, dat deze erg verbazen zou?...

In ״Heek", op het Rembrandtplein, had zij in een stil hoekje, heel haar onthullingsplan voorbereid.

— Ja... nou?... Wat?...

— Duprez heet zóó maar... Kwatsj!

— Hè?

— Duprez is meneer... Leo Rozenheim!

Rebecca gilde; keek hevig ontsteld. Zij voelde zich

plotseling vreemd bedreigd in haar geluk met Uriël.

Reintje bleef zitten en strekte speelsch-veerkrachtig haar prachtige kuiten, bijna bloot onder de doorschijnende kousenzij. Zij wachtte ongekunsteld, tot Rebecca bedaarde...

Zij had al een paar dagen nadat Duprez aan haar tafeltje kwam zitten, bij het losbrullen van dronkemansrumoer tusschen het hoerengewemel, fijn uitgeplozen, wie die chique meneer toch eigenlijk wezen kon. En zij vernam allerlei bijzonderheden van een bijspringer, 's avonds, in het Rika-Hopper-theater. Reintje glimlachte met vlijmende scherpte. Zij liet Duprez heelemaal in den waan, dat zij alles geloofde wat hij poekelde. Zij vond dat bedrog fijn. Toppunt! Het gaf haar kracht, den kerel nog stroever te weerstaan. Zij vocht met al haar aandriften. Zij wou hem beliegen. Zij wilde niet, dat hij de vaalt zou ontdekken waarvan zij weggekropen was. Dan alleen kon zij hem spottend weigeren, zich te verzadigen, en eigen roes uitleven bij anderen...

Bijspringer.- pooier. — Poekelde: babbelde,