Het Volk God's, Menschenharten

•452

Rebecca staarde verstomd in Reintje's flikker-helle oogen. Zij schrok. Het blonde duivelinnetje snaterde door, schel, snijdend, ongenaakbaar...

Leo Rozenheim, vertelde zij, had Reintje reeds perfide, listig gepeild over haar avonturen en genegenheden voor anderen en getracht haar aan den babbel te krijgen, door belofte:...... een mooi nieuw avondtoiletje en een nieuwen vos, een goud speentje? Maar ook hierin had zij den ״sluwerd" door. Niets liet de „lieve blondine" los van haar leven met anderen, van haar woon noch van haar buurschap met de Hereira's; haar genegenheid voor Bram... De kletszieke kon nü zwijgen en ieder gevoel verbergen en de bloedrood-geschminkte lipjes saampersen; een geste, waar sadistische Leo dol op was. Als hij een verhoor begon, om haar in onontwarbare strikvragen vast te haken, begon zij zwijgend haar blonde wimpers met een tangetje tartend-traag om te krullen of zichzelf en hem de kaart te leggen. Dan vloekte Duprez en zwiepte hij met de punt van zijn wandelstok haar heele aas-, heer-, boer- en vrouwen-waarzeggerij weg. Maar vragen, deed hij niet meer.

Rebecca luisterde en voelde angst voor heel deze levensverzieking. Hoe kon een jong meisje, al zóó doorkneed zijn in het gemeene, liederlijke! En waarom was zij zelf toch zoo beklemd en bang voor dien meneer Leo? Och, ze was en bleef toch ook een stuk Josua... Zij voorvoelde het booze, het wreede in dien man, over wien ook Uriël haar snijdend, met afkeer gesproken had. Zij voorvoelde in hem een ver-

minker, een ontgoochelaar, een prooienteller...... Zij

kon Reintje geen hard woord zeggen over haar zenuwachtige verliefdheid en gedrag. Rebecca kende eigen reinheid en deugdzaamheid, eigen diepe natuur niet.

Speentje: kniptaschje.