Het Volk God's, Menschenharten

•450

geloofde, dat zij nog eens heerlijk-angstig geroofd zou worden door een sheik met bronsgouden huid; zij, die snakte naar avonturen en vervolgingen,... dat zij nog eens verliefd zou worden op een leeuwentemmer, een krachtpatser met hypnotische oogen; gemeen-groene oogen als brokken fosfor, en een wreed-gesloten mond, om van te beven... Stel je voor, zij en... Bram. God, Rebecca wist niet hoe zij leed onder die plompe zelfverachting, dien viezen, goren afschuw van haar eigen persoontje, dat wangroeisel, wanneer zij pas had gezwijnd. Al haar gebler erna, was maar lariefarie, kwatsj!...

Neen, maar dat kon zij Rebecca niet vertellen. Dat was een té brandende kwelling. Zij durfde haar eigen liederlijken vader niet eens onder den adem staan. O, zij was zoo alleen, zoo alleen; zoo ellendig verlaten en vergeten door alle fatsoenlijke menschen. Zij was zoo ongelukkig, zoo diep-diep rampzalig... Maar dat zou zij nooit een sterveling bekennen. Zij trapte ze liever dood! Alleen Rebecca mocht weten van haar jammerend verdriet. En Bram? Neen, dan eêr haar broer Jaap, dien zij nog pas ontmoet had tusschen een troep artisten in den ״Schiller-Bar". Maar van dien sport-duivel hiéld zij lang niet zooveel als van Bram. Hij schepte toen op, dat hij met Chevalier graag wilde knokken in den ring. Hij zou hem zijn glimlach wel uit zijn ponem slaan. En hij had haar verdoofd over zijn nieuwe sopranino. En dat hij tegenwoordig ook

bes-klarinet blies...... Had zij hem gisteravond niet

hooren gillen? Hij zat aan de rhythme-side! Bij het slagwerk zat hij óók wel... Of hij haar mocht leeren... tenor-guitaar; maar vier snaartjes, zelfde stemming als tenor-banjo... Zij zou er lol van hebben!...

Rebecca keek heel bedroefd en verstilde, nu Reintje in het wild doorratelde.

Toén, ineen, heel opgewonden, viel Reintje uit: